Prvobitno, keramika se odnosila na opći termin za grnčariju i porculan, posebno oblikovana i sinterirana tijela dobivena kalupljenjem i pečenjem na visokim{0}}temperaturama. Tradicionalni keramički materijali prvenstveno se odnose na aluminosilikate. U početku, kriteriji odabira za aluminosilikate nisu bili visoki; čistoća je bila niska, veličina čestica je bila neujednačena, a pritisak oblikovanja je bio nizak. Nastala keramika nazvana je tradicionalna keramika. Kasnije, s razvojem visoke čistoće, male i ujednačene veličine čestica i visokog pritiska oblikovanja, dobivena sinterirana tijela su nazvana fina keramika.
U sljedećoj fazi, istraživanje temeljnih materijala koji čine keramiku značajno je promijenilo koncept keramike. Unutrašnja mehanička svojstva keramike povezana su sa strukturom hemijskog vezivanja materijala koji ih čine. Hemijske supstance sposobne da formiraju jake trodimenzionalne mrežne strukture tokom formiranja kristala mogu se koristiti kao keramički materijali. Ovo uglavnom uključuje jonska jedinjenja sa jakim ionskim vezama, elemente i jedinjenja koja mogu da formiraju atomske kristale i supstance sposobne da formiraju metalne kristale. Svi oni mogu poslužiti kao keramički materijali. Nadalje, oslanjajući se na karakteristike trodimenzionalnog vezivanja, razvijeni su vlaknima-kompozitni materijali ojačani, čime je dodatno proširen opseg keramičkih materijala. Stoga su "keramički materijali" evoluirali u opći termin za materijale koji mogu koristiti trodimenzionalno vezivanje.
Koncept keramike je evoluirao u sinterirano tijelo dobiveno kalupljenjem i visoko-sinterovanjem na visokoj temperaturi pomoću trodimenzionalno vezanih materijala. (Ovaj koncept uključuje i staklo u okviru keramike.) Proširile su se teorije koje proučavaju strukturu i svojstva keramike: razvijen je uticaj unutrašnje mikrostrukture (mikrokristalne ravni, porozna i višefazna distribucija) na mehanička svojstva keramičkih materijala. Razvijen je i odnos između svojstava materijala (optičkih, električnih, termičkih, magnetskih) i oblikovanja, kao i odnos između distribucije veličine čestica i adhezivnih sučelja. Keramiku treba smatrati oblikom postojanja koji nosi određena svojstva. Ovo bi trebalo biti povezano sa disciplinama kao što su kvantna mehanika, nanotehnologija i površinska hemija. Disciplina keramike postala je sveobuhvatna disciplina.
Ovaj razvoj je u određenoj mjeri povezan s oblikovanjem polimera. Trebalo bi da utiču jedni na druge.
